Laboratorium Szalonych Naukowców to kurs na wyprodukowanie generatora szczęścia. Grupa profesorów przy użyciu odkurzacza J, zasysała naszych kolegów, tak, aby zmieścili się do walizki. Profesor Traught i profesor Awokado przy użyciu alginianu sodu i chlorku wapnia wyprodukowali gumową śliską maź. Bleee. Następnie przy użyciu nadtlenku wodoru doszło do reakcji egzotermicznej i powstała gigantyczna chmura tlenu. I wszyscy się „nałykali” świeżego tlenu.

Niecodzienni naukowcy zabrali nas też do podwodnego magazynu, gdzie profesor Awokado pokazywał nam, jak wydolne są jego płuca po dawce dodatkowego tlenu. Szaleni Naukowcy pozwolili nam też pokrzyczeć. Działo się! Każdy się tak wyluzował, że pobiliśmy rekord niekontrolowanego krzyku – 131 decybeli! A profesor Manu, przy użyciu latarki, stworzył falę z publiczności i wszyscy się pozwijali.

Naukowe podejście obrazował też film o zanieczyszczeniu powietrza, to zagrożenia jakie niesiemy sobie sami, np. liczne fabryki, zwiększona ilość aut na drogach, a także globalne ocieplenie, tak tragiczne dla niedźwiedzi polarnych, topnienie lodów Arktyki i domów Eskimosów.

Interesujące doświadczenia, np. przy użyciu cewki Tesla, jak działa wiązka prądu czy użycie ciepłego azotu do zamrożenia żywego kwiatu róży w -196 st, na długo pozostaną w naszej pamięci. Na koniec show wszyscy widzowie zostali obdarowani krążkami szczęścia z armaty powietrznej. Z włosami na głowie postawionymi dęba i szerokim uśmiechem na twarzy wróciliśmy w mury 65!

 

… „władza nie słuchała ludu”, „kule świstały”, „pierwszy wspaniały zryw Wielkopolan” …

Takimi słowami swoje odwiedziny w 5 b rozpoczęła sanitariuszka i pielęgniarka pani Aleksandra Banasiak. 82-letnia działaczka Czerwca 1956 przybliżyła nam czasy, w których przyszło jej żyć. Opowiedziała, jak młodzi ludzie wychodzili na ulicę i z dumą trzymali flagi biało-czerwone pod Urzędem Bezpieczeństwa. Przywołała postać znanego jej 13-letniego bohatera tamtych czasów – Romka Strzałkowskiego, który zginął na jej oczach. Dziś poznańska ulica i jedna ze szkół nosi jego imię. Sama też udowodniła, czym jest postawa obywatelska. Brała czynny udział w manifestacjach „bałam się, ale szłam, bo wiedziałam, że ludzie mnie potrzebują”. Wg pani Aleksandry patriotyzm to właściwa postawa, dla niej to była pomoc bliźniemu. Wyjaśniła też nam pochodzenie słowa patriotyzm – pater, to ojciec a patria, to ojczyzna. Mówiła „żyj dla innych, wtedy Twoje życie będzie coś warte”. Z nostalgią wspominała trudne czasy, gdy nie było nigdzie prądu tylko świeca naftowa, deficyt mydła i to jak płukała włosy octem. Weteranka z pamięci wyrecytowała nam hymn pielęgniarek, który przyświecał im w czasie walk i dodawał odwagi. Byłam pielęgniarką, pracowałam wtedy w szpitalu miejskim nr 2 przy ul. Mickiewicza [obecnie Szpital Raszei], który znajdował się naprzeciwko Urzędu Bezpieczeństwa. Szpital był bardzo ostrzeliwany. W czasie operacji padły strzały w kierunku sali operacyjnej, lekarze musieli przestać operować – dodaje Aleksandra Banasiak, świadek wydarzeń sprzed 61 lat.

Pani Banasiak wtajemniczyła nas w swoje życie prywatne, pokazała zdjęcia z młodości i zaprezentowała odznaczenia międzynarodowe, i europejskie. W 2005 uhonorowano ją medalem im. Florence Nightingale’a przyznawanym zasłużonym pielęgniarkom z całego świata. W 50. rocznicę wydarzeń poznańskiego czerwca otrzymała Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.  Na koniec spotkania zostawiła naszej klasie w prezencie  KONSTYTUCJĘ RP. W ramach podziękowań za wizytę dwie uczennice zaśpiewały pieśń patriotyczną „Wojenko, wojenko”. Pani Aleksandra Banasiak podziękowała nam za to, że mogła do nas przyjść „ jestem z Was dumna, że tak hołdujecie w sobie ducha patriotyzmu”. To było niezwykłe spotkanie dla nas wszystkich.

 

[Not a valid template]